Wat een verademing telkens zij het penthouse binnenkwam. Ze begon er zich steeds meer  thuis te voelen. Het stemmetje van Joyce, die nog steeds op het bureau bezig was, galmde door het huis. …”Queeny schat, ben jij dat?” …” Ik ben het meisje!”… “Ik kom dadelijk wat kletsen, eerst nog iets afwerken…” riep ze terug. …”Heb je die steaks besteld?”…”Die liggen in de frigo…” Jolanda wilde echt niet wachten tot het diner geserveerd werd. Ze kon er even goed zelf aan beginnen zolang Richard nog niet thuis was. Eerst al die kleren uit! Zeker thuis was naakt zijn de dood normaalste zaak. Voor Joyce hoefde ze zich niet meer te schamen, die bleek een stuk van de familie te zijn.

Terwijl ze de aardappelen schilde, kreeg ze een wat onaangenaam gevoel in de buik toen ze terug dacht aan het vreselijke gesprek  met Luigi. Ze wilde die maffiosi nooit meer terug zien. “Als die me verder maar met rust laat!” dacht ze

…”Hey!, …ik leg er het blok op voor vandaag!”… Joyce kwam de keuken binnen gewaaid en draaide haar gekke hoofdje in een positie waardoor ze alle informatie goed kon opvangen. …”En… heb je met traantjes afscheid genomen van je stekkie?”… “Oh jazeker, ik had een gans doosje Kleenex nodig!”… antwoordde Jolanda cynisch. …”ik weet het…,ik ben er geweest om je spullen op te halen. Je zat daar echt niet goed. Dit is toch wel heel iets anders, niet?”  Ze hield demonstratief de armen open keek om zich heen naar de droomkeuken waar alle nieuwste snufjes aanwezig waren. Jolanda knikte bevestigend. …”je kan niet geloven hoe blij ik ben hier bij Richard te mogen wonen!” …”En wij zijn in de wolken met jouw komst! Weet je, mijn baas had dat echt nodig. Hij is helemaal anders nu…” “…Hoe bedoel je?” …”Ja,…het druipt er van af dat hij verliefd is. Hij is minder nors, hij kan mijn grapjes beter verdragen…” Jolanda moest glimlachen. Dat secretaresje was echt een lieverd.

“Vertel eens Joyce, wie kookt hier eigenlijk?” …”Oh, Richard doet dat zelf. Hij laat ook regelmatig iets aan huis brengen door Le Gastro Belge en wanneer Laurence er is maakt hij het eten klaar. …Oh ja, Laurence is de poetsman of poetsvrouw, zoals je wil. Die komt tweemaal per week. Morgen ga je die zien.” Joyce hield lachend haar hand voor de mond wanneer ze het over de poetshulp had. …”Niet echt mijn type en het jouwe trouwens ook niet, denk ik. Maar hij kan uitstekend koken…” En wie doet dan de inkopen?” “Ikke!...” Joyce tikte met haar lange vingers op haar mooie boezem. …Alles gaat hier online, ik hoef daarvoor de deur niet uit…” …”Eet jij samen met ons vanavond, lieverd? Je hebt toch te veel vlees besteld” …”Graag zelfs!”

Ze hoorden dat Richard inmiddels was thuisgekomen…