Het was al flink donker geworden toen Jolanda terug boven kwam bij de twee heren die blijkbaar een doodernstig gesprek aan het voeren waren.
…”Wel?” vroeg Richard…”Ventje, …ik ben sprakeloos!...al wat ik kan zeggen is dat dit precies is wat ik altijd al wilde!”. Lionel stond recht en gaf Jolanda een geweldige pakkerd. …”Queeny, zo mag ik je toch noemen? … Wij willen het je van ganser harte gunnen! Ik heb zonet met Richard een paar belangrijke financiële details doorgenomen en het ziet er naar uit dat we met elkaar in zee gaan…”Dat is geweldig jongens!, maar ik zou bij de afhandeling van die details toch graag ook betrokken worden als jullie mij dat niet kwalijk nemen.” “…Jazeker, het pleit trouwens voor jou dat je op je strepen staat. Daar heb ik een goed gevoel bij!” Lionel stak bij wijze van appreciatie zijn duim op. Het was toch belangrijk voor haar om zelf de touwtjes in handen te houden en geen marionet te worden van twee mannen met veel geld. Richard nam haar hand vast…”Schat, jij en ik gaan ons daar de komende dagen over buigen en jouw stem is minstens even belangrijk als die van ons”. Ze voelde zich enigszins gerust gesteld.
“…Lieve jongens, het is me gelukt!...” Bruce kwam fier met zijn Ossobuco aandraven en zette met de nodige zwier de pot op tafel. Het rook niet alleen zalig, het was overheerlijk! Het flesje ‘Montepulciano erbij, bewees dat deze jongen echt wel iets afwist van culinaire geneugten.
…”Jolanda, Jij bent ook een genietertje die de goeie dingen des levens weet te appreciëren, heb ik de indruk!” zei Lionel. Ze lachte maar antwoordde niet. Haar mond zat vol zalige Italiaanse aroma’s…