Richard was er niet helemaal bij met zijn gedachten, toen Laurence de stomende pot midden op tafel plaatste.  …”Oh, vandaag is er Poutine, mjam mjam!” riep Joyce die de Canadese keuken blijkbaar apprecieerde. …”Voor mij veel kaas, alsjeblieft!”…. Jolanda, die niet wist hoe het ritueel van de Poutine werkt, maakte aanstalten om de anderen te  bedienen… “Niet doen Madame Jolanda!, Ik bedien jullie…” Laurence legde op ieder bord een flinke portie friet, overgoot deze met de rijkelijke bruine saus en strooide er tenslotte geraspte kaas bovenop. Het gerecht deed denken aan wat de Turkse pita bars in België “mitraillette” noemen.  Bij elk bord bukte ze zich zodanig dat telkens de haren tussen haar jarretels duidelijk te zien waren. Dat vond Jolanda een minder smakelijk detail, maar je kon er onmogelijk naast kijken.   Joyce daarentegen, vond het eerder amusant en stortte zich op een overvol bord.

Vanop enkele meters afstand stond Laurence ongeduldig te wachten op complimentjes voor haar kookkunst… “Ik vind het best lekker”, zei Jolanda… “Alleen, ik hou van krokante frietjes, nu krijg je van die slappe sliertjes, maar die saus is overheerlijk!” Ze wierp een handkusje in de richting van Laurence die haar opgevulde borsten nog wat meer naar voren liet komen.

…”Ik ga voor jullie allemaal eens een echte paella klaarmaken!”  Toen Jolanda dit zei, kwam Richard terug onder de mensen. …” Ah si, un plato de arroz, dat is lang geleden schat!”  Alsof hij iets had goed te maken, legde hij onder tafel zijn warme hand op haar klit die onmiddellijk reageerde. …”Nu niet schatje”… zei ze fluisterend  en ze gaf hem een likje op zijn oorlelletje.

…”Ik ga vandaag wat vroeger naar bed…Het was vandaag een wat intense dag en de vorige nacht was veel te kort!”… “Ah maar dat Jolanda, heb je aan jezelf te danken!” reageerde Joyce, die niet wist waarom ze zo weinig geslapen had. …”Ik kom wat later…” zei Richard, die terug in gedachten verzonken was. …”Ik ga nog wat verder werken aan dat ontwerp dat jullie afkeurden…”