Tot aan de inkomhal werden ze bestookt met vragen: …”Sir Richard, zijn jullie verloofd?... “Mevrouw, gaat u acteren voor Pink Rainbow?”… “Mogen wij uw naam weten?”… Richard wimpelde elke vraag af en zei enkel: “…Jullie komen in de volgende weken wel meer te weten, nu gaan Miss Jolanda en ik genieten van ons avondje uit!”…

Jolanda was niet erg opgezet met al die belangstelling. Eenmaal in hun loge moest haar iets van het hart: …”Richie, dit kan niet schat! Vanmiddag hadden we het nog over discreet zijn. Nu zal Luigi snel weten waar ik zit!”… “Dit was niet te vermijden Queeny. Je prijkt binnenkort op alle publiciteitsborden, je gaat een hoofdrol in mijn film spelen… en daarbij, ik ben helemaal niet zinnens onze relatie geheim te houden!”… Het zou inderdaad al te gek zijn haar leven volledig te laten beïnvloeden door een maffiosi die ze amper twee maanden kende. Maar toch…

Op het stijlvolle programmaboekje stond de titel van de opvoering: “defending our true colors”. Het volledig naakte dansgezelschap van Blondie Johnson bracht een schitterende evocatie van de strijd die LGBT-mensen voeren om voor hun rechten op te komen. Maatschappelijke uitsluiting, discriminatie, geweld tegen transgenders,  onbegrip ten aanzien van homo’s en lesbiennes… Nagenoeg alle thema’s kwamen aan bod en seksueel contact werd niet uit de weg gegaan. Het was bij wijlen hard en meedogenloos, maar ook ontroerend waarbij Jolanda al eens een traantje liet. ..;”Oh Richie schat, ik ben zo fier op mezelf dat ik destijds uit de kast ben gekomen… Hier hoor ik echt bij! Richard gaf haar een bemoedigende knuffel…