Chloë woonde in een knus appartement met zicht op het park van Gay City Center, dicht bij waar Jolanda haar hotel wilde opstarten. De vrouw die ze daar vond was nog maar een schim van de fiere koele dame die de avond daarvoor mee aan tafel zat in het Carlton hotel. De haren onverzorgd, waterige ogen en een gescheurd topje, wezen op sporen van een hevige ruzie.

…”Oh Jolanda, wat lief dat je gekomen bent!” Ze barstte in tranen uit en hield haar vriendin vast alsof ze haar nooit meer wilde lossen. …”Hebben jullie gevochten?”… “Ach schat, ze stonk naar drank en seks toen ze mij met haar vieze klauwen wilde bespringen. Ik heb haar toen van antwoord gediend met één van mijn judogreepjes en al haar kleren op straat gegooid.”… “Dat heb je goed gedaan! Maar probeer nu wat te bedaren”… Het was een gebroken vrouw die in de zetel neerplofte. Jolanda ging dicht bij haar zitten en ze voelde zich eens te meer verbonden met haar.

…”Zij heeft mij zelfs doen twijfelen aan het feit of ik lesbisch ben. Je weet dat ik kick op vrouwen als jij en dat gevoel wordt alleen maar heviger sinds ik jou heb ontmoet…” …”We hebben allemaal wel eens onze twijfels over onze geaardheid lieverd. Meestal omwille van wat anderen over ons denken. Wat echt van belang is, is wat onze harten voelen. Voor mijn familie ben ik een homo, ik beschouw mezelf als vrouw en dus hetero , maar als ik jou zie, dan komen er lesbische gevoelens opborrelen. Zou jij met een man kunnen samenzijn?” …”Neen nooit! … maar zei je nu net niet dat je iets voor me voelt?”  … “Chloë, wat ik voor je voel is heel speciaal, maar ik noem dat geen liefde, eerder een warme vriendschap”… “Dat is voorlopig voor mij al voldoende!” zie Chloë die langzaam de kalmte terug vond. …”Oh sorry schat, ik heb je nog niets aangeboden. Is koffie goed?” Toen ze terug uit de keuken kwam waren haar gedachten blijkbaar bij een ander onderwerp. …”Zeker nu moet ik sterk zijn omwille van de Farese  opdracht die ik van jullie gekregen heb. …”God ja, vertel! Richard zei dat je me een hoop te zeggen hebt!” …. Toen Chloë alle feiten van de vorige avond ter sprake bracht, erkende Jolanda terug de vrouw die bij haar een vonkje had veroorzaakt: Vastberaden, koel, meedogenloos en dat kleine beetje mannelijkheid dat in haar mooie ogen schuilde. …”Maar Chloë, dat was best een riskante onderneming! Stel dat Luigi je doorhad en Pinkie in actie zou laten komen, ik durf er niet aan te denken!”  …”Ja schat, dat hoort er nu eenmaal bij!” Ze stak een sigaret op zoals een man dat zou doen en ze legde een stevige hand op Jolanda’s benen. Ze had haar toen op dat moment kunnen kussen…