Jolanda kende Parijs goed genoeg om te merken dat de chauffeur rondjes maakte. …”Monsieur, wat bent u aan het doen, waar brengt u ons naar toe?”… “Madame, excuseer, ik moet zwijgen…” …”Richard, ik weet niet wat je die man betaald hebt, maar hij is je aan het bestelen!”… Richard moest er om lachen…  Even later: …”Eh Voilà, monsieur dame… La Fermette Marbeuf!”… “Maar schat, dat is één van de duurste tenten in de stad!”… “Ik weet het, maar dat is nu precies wat jij verdient!”…

Hier zat nu eens echt de “beau monde” bijeen in een fin de siècle kader waar Jolanda zo weg van is. Een prachtig interieur waar alle regeltjes van de haute cuisine gevolgd worden. De geborduurde servieten liggen op elke tafel op dezelfde manier geplooid en het zilveren bestek ligt met meetkundige nauwkeurigheid naast borden die doen denken aan wat grootmoeder vroeger op zondag uit de porseleinkast  haalde.

Richard had het menu reeds op voorhand besproken. Een amuse-gueule die zijn naam waardig was en die  de smaakpapillen bijna sadistisch maar subtiel op de proef stelde. Na de kreeft Belle-vue was het gelukkig even pauzeren met een onbeschrijfelijk fijne citroensorbet. …”Schat dit etentje is een kunstwerk!...” Ze nam zijn hand en merkte dat hij lichtjes beefde. …”Maar lieverd, wat gebeurt er met jou, ben je niet op je gemak?”… “…Ik ben op en top in orde!... en wacht tot je het hoofdgerecht zal zien verschijnen!”… Richard had alles op voorhand uitgekiend en hij had enkel dingen besteld waarvan hij zeker wist dat Jolanda ze graag zou lusten. Met vier mensen tegelijkertijd werden alle attributen aangebracht voor .. jawel, de Bouillabaisse Royale! Jolanda smulde en genoot alsof het haar laatste maaltijd zou zijn.

…”Oh Richard, ik ga straks geen pap meer kunnen zeggen, laat staan je rug masseren… Dit is gewoon subliem!”… “En toch zal je seffens minstens nog één woordje moeten uitspreken!”… Wat in Gods naam bedoelde hij daarmee? Hij nam een klein zwart doosje uit zijn binnenzak, opende het … “ Mi querida Jolanda, wil je alsjeblieft met mij trouwen?”… Ze sprong recht, trok zich niets aan van het protocol , ging op zijn schoot zitten en kuste hem onophoudelijk. Met  tranende ogen keek ze hem recht aan en zei:…”Claro que si mi amor!... Pas toen de andere tafels zachtjes applaudisseerden, besefte ze dat dit niet volgens de gangbare regels verliep en ging ze met een diepe zucht terug tegenover haar toekomstige zitten. De zenuwen bij Richard waren op slag verdwenen …”Nu ga ik nog die ring over je vinger schuiven!”… Die zat als gegoten. Hij was van wit goud met een schitterend ingewerkte diamant. …”Schat, hij is super mooi!”… Op dat ogenblik kwam de maître d ’hotel een palet van Franse kaasjes brengen. Voor Jolanda een zalige gewoonte na een maaltijd als deze… “Monsieur, madame wij hebben zonet heuglijk nieuws vernomen. Daarom offreert het huis u de koffie en de pousse, mes felicitations!”… Dit was een aanzoek dat kon tellen!