Nog half onder de indruk van de vertoning die Joyce had gegeven, kwam ze terug tot de realiteit door de geur van vers gekookt eten. Laurence was met volle overtuiging aan het diner begonnen. De gelegenheid om even een praatje te maken met deze wat timide persoon. Jolanda droeg enkel een hemdje dat haar lichaam half bedekte. Ze vond dat ook Laurence stilaan moest wennen aan het feit dat ze thuis graag op die manier rond loopt.

…”Ik heb vernomen dat je lekker kan koken…” De Canadese sissy stond op blote voeten aan het fornuis te roeren in een pot met een grote bruine brei. Het zag er niet erg smakelijk uit, maar het rook wel  lekker. Laurence schrok toen ze Jolanda zag binnenkomen. …”Madame Jolanda!, …kom niet te dichtbij want het spettert een beetje!... U bent wel heel erg belle!...” Ze keek ietwat verlegen naar Jolanda’s weinig verhullende verschijning en ging dan onverstoord verder met roeren. …”Wat ben je aan het klaarmaken?” …”Vanavond krijgen jullie Poutine, het gerecht van mijn Quebec. Dit is de saus met heerlijke  kip, varken en veel groentjes…”…”Hm, dat zal smaken!... Zeg eens… en mis je Quebec niet?” “Oh oui Madame Jolanda! Het eten, de taal, de natuur…maar niet de mensen. Die vinden sissies maar niks. Ik werd voortdurend uitgelachen en mijn familie wil mij niet meer kennen… Ik ben met mijn Jacques naar hier gekomen en wij zijn nu heel gelukkig” … “En is Jacques ook…” U bedoelt zoals ik? Neen , Jacques is een noir…euh… een zwarte uit Senegal. Een hele lieve man met zeer grote…” Laurence moest even giechelen …” Hij werkt soms voor meneer Richard”. Ze haalde uit haar opgevulde boezem een goudkleurig hartje waarin een foto van haar Jacques zat.

Net toen kwam Richie de keuken binnen.  …”Hier ben je schat! Ik was naar jou op zoek. Ik heb een eerste ontwerp voor Vaseline klaar. Wil je het zien?