…”Dag dames!, Kijk eens aan wat een leuke verassing, Jolanda aan het fornuis!  … Dag lieve schat, ik heb de ganse namiddag aan je gedacht…” Joyce gniffelde… “Ik… euh… ga even naar hiernaast, tot zo dadelijk… “Jouw rechterhand is eigenlijk een heel lief meisje…” …”Ik merk het! Het ijs is blijkbaar definitief gesmolten tussen jullie!” …”Je vindt het toch niet erg dat ik hier praktisch naakt sta in haar bijzijn? Ik moest absoluut die kleren uit hebben toen ik thuis kwam…” …”Lieverd, dat is hier de gewoonte. Dat Joyce en ik gekleed zijn wanneer we aan het werk zijn, is logisch. Enfin, Joyce gedeeltelijk toch… Neen, er komen soms wat meer puriteinse mensen over de vloer zoals Steven onze boekhouder bijvoorbeeld. Maar als jij een beetje rekening houdt met wie er op bezoek is, dan doe je daar volledig je zin in…” “Over puriteins gesproken…” onderbrak Jolanda hem,…”Joyce heeft mij benieuwd gemaakt naar Laurence…” “Die, Oh ik zeg niets meer, je gaat die morgen wel zien…

Zeg Queeny, vertel eens, hoe was je namiddag? … je huisbaas…” …”Richie liefste, ik vertel er je alles over na het eten. Er zijn toch een paar dingen die Joyce niet moet horen. Ik heb haar gevraagd om te blijven voor het diner…” “Oh das lief van je!”

“…Jij bent wel een echte Belgische!...” zei Joyce, toen ze met hun drietjes de tafel deelden. …”Die steak is super en dan die frietjes… oh…het is net of ik onder het Brusselse atomium zit bij ‘Comme Chez Soi…” …Hoe ken jij Comme Chez Soi, zotte doos?” vroeg Jolanda verwonderd. …”Ah…ik heb dat eens gelezen in een boekje dat Jean Louis bij had…” …”Trouwens dat restaurant is niet onder het atomium hoor…” verbeterde Jolanda haar. …”Zeg  muggenzifster,  wees al blij dat ik weet dat Brussel in België ligt!…” Richard vond het plezierig om die twee bezig te horen.

…”Ja Richie schat, daar moeten we bij gelegenheid met ons tweetjes  eens gaan eten. Het is ook helemaal in Art Nouveau stijl ingericht!” … Joyce had weer een, voor haar typische, reactie klaar… “…Ja waarom niet schatjes, ik bestel alvast een taxi die over de oceaan rijdt. Maar niet te laat terug thuis hoor!”… “Ik weet dat je heel dienstvaardig bent liefje, maar mag ik nu alsjeblieft ook iets tegen mijn ventje zeggen?” vroeg Jolanda smekend. …”Nu jij Richie lieverd, Hoe was jou dag eigenlijk?...” Wel schat, we hebben een bijzonder goeie opname gemaakt. Weet je, jij geeft me inspiratie en mijn creativiteit kent praktisch geen grenzen…” Joyce kon het weer niet laten: …”Ja maar de billen van Frank die je voor de camera had staan, zouden mij ook inspireren hoor. En dan wat er tussen hangt…mensen wat een kanon!...

Jolanda en Richard lieten haar maar doen. Het was voor Jolanda trouwens een welkome gelegenheid om eens goed te lachen na de spanningen van vanmiddag…