Toen ze weer bij kwam hield Chloë een flesje parfum onder haar neus….”Je was even weg, schat”… Jolanda voelde zich nog wat zwakjes… “Ik wil terug naar mijn gasten! … we praten hier vandaag niet meer over!”… Jolanda hield zich zo sterk mogelijk en ging naar haar vrienden. Richard merkte onmiddellijk dat er iets niet pluis was. …”Lieverd, je bent lijkbleek!’ … “Sorry mensen dat is de combinatie van jetlag, alcohol en emoties”… “Het is ook een beetje mijn schuld!” zei Chloë die zich niet op haar gemak voelde. …”Richard, ik wil mij verontschuldigen voor mijn uitspraken van daarnet. Ik wil alleen maar het beste voor haar”… Dat zal wel, dacht Joyce bij zichzelf die om de boel terug op te vrolijken aan Jolanda vroeg hoe het met die cadeautjes zat. …”God ja! Richard kun jij even die drie pakjes uit mijn koffer halen? Ik blijf nu even zitten…”  Terwijl hij  naar binnen ging, werd er geen woord gezegd. Iedereen, behalve Laurence, wist min of meer wat er aan de hand was, maar dat er ook een zwangerschap op komst zou zijn, moest voorlopig nog een staatsgeheim blijven. 

Daar waren de pakjes! Laurence was als eerste aan de beurt. …”Oh madame Jolanda, u bent veel te goed voor mij!... dat is werkelijk zo mooi en zelfs een pruik erbij!” In een echte Franse Fetish winkel had Jolanda een knal roze sissy uniform met bijhorende accessoires gevonden. … “Mag ik even naar de kleedkamer, dit wil ik immediatement passen!” … Ook voor Joyce had ze iets leuks gevonden: Een plooirokje en een bloesje dat haar borsten extra zou accentueren. Zonder verpinken deed Joyce ter plaatse uit wat ze aan had en een minuutje later stond ze te pronken. …”Schatjes, dit is zo vrouwelijk!...ik kom hier elke dag in werken!” … “Dat heb ik in Antwerpen gekocht en ik vond het echt iets voor jou. Maar wacht ik heb nog iets waarmee je Steven op stang kan jagen…” Er werd hartelijk gelachen toen Joyce een reeks onderbroekjes met het opschrift “Cock-pit” in ontvangst nam. …”En voor jou Chloë, heb ik iets bijzonders!”… Jolanda gaf haar de pentekening die ze had laten maken op Montmartre. Het was niet haar gewoonte om in het openbaar emotioneel te worden. Ze gaf Jolanda een kus en begon te wenen toen ze in de richting van Richard keek…”Je hebt Jolanda het leven gered Chloë en dat kan ik nooit vergeten!” Ze ging naar Richard toe en omhelsde hem. 

Jolanda begon terug wat kleur te krijgen…