Jolanda had tot nog toe geen moment spijt gehad over haar beslissing om naar Gay City Center te emigreren. Maar toen ze de avondlucht van Parijs opsnoof en in de taxi naar het hotel de statige herenhuizen met hun balkonnetjes zag, voelde het aan als thuiskomen. Ook al ligt Antwerpen 400 kilometer daar vandaan, zij zou haar Europese roots nooit kunnen loslaten.

De chauffeur wilde zoals vele Fransen uit nieuwsgierigheid een gesprekje  aangaan. …”Soyez le bienvenu Monsieur Dame! Waar komen jullie vandaan?” … Buiten de begroeting sprak hij bijna perfect Engels…”Ik ben van Mexico en mijn vriendin is Belgische…” Belgische, dan bent u eigenlijk een buurvrouw… en nog niet getrouwd dus… Oh lala, jullie hebben de perfecte stad uitgekozen!...Le villa Maillot op de Avenue de Malakoff, zei u…” In de achteruitkijkspiegel kon je duidelijk zien dat de man even aan het denken sloeg. …”Weet u het niet zijn?” vroeg Richard een beetje bezorgd. …”Oh jawel monsieur, maar …dat is een, hoe zal ik het zeggen…een roze hotel, niet?”  Jolanda voelde dat ze de puntjes op de i moest zetten om verdere vragen te vermijden. …”Als u gay vriendelijk bedoelt…ja inderdaad! Ik ben trans en wij zijn een koppel…” …”Ah bon, pas de soucis madame… Parijs heeft voor mensen als jullie heel veel te bieden. Dit wordt vast een onvergetelijke vakantie!...” Ondanks de reputatie van deze stad dragen vele Fransen traditionele waarden als familie en de klassieke verhouding tussen man en vrouw, nog altijd hoog in het vaandel. Als je als gay daar een beetje rekening mee houdt, heb je verder geen problemen. …”Voilà mes amis, we zijn er!...”

Dat haar ventje smaak had, wist ze al langer. Ook dit hotel was op het eerste zicht een schot in de roos. …”En lieverd, heb ik goed gekozen? Ik heb lang gezocht naar iets art nouveau achtig, maar die waren allemaal volzet…” Oh schat het ziet er geweldig uit!”… Het was zeker heel erg stijlvol met design elementen, veel kleuren en veel typisch Parijse accenten. En uiteraard… het roze tintje vond je overal terug.