Jolanda was zeer benieuwd. Het ging  tenslotte om een wereldwijde campagne waarin zij centraal zou staan. Joyce keek een beetje raar toen het tweetal het bureau binnenkwam.

…”Is er iets meisje? Je kijkt zo…” “Neenee, je zal wel zien!...” Richard draaide veelzeggend met de ogen…”Niets van aantrekken! Onze preutse Joyce vindt het een beetje gewaagd…” Joyce preuts? Als er één eigenschap bestaat die je haar niet kan toeschrijven, dan is het wel preutsheid! Het maakte Jolanda alleen maar nieuwsgieriger.

…”Voilà!, wat vindt je ervan?” Jolanda wist niet goed wat te zeggen. …”Euh… die rechtse is heel mooi en het vintage gehalte is geweldig!” … “En die andere dan?” vroeg Richard, die de kritiek voelde aankomen. …”Het spijt mij schatje, maar ik moet Joyce toch een beetje gelijk geven…” Zei ze voorzichtig. …”Ik heb een probleempje met het feit dat mijn piemel overal in GCC zal tentoon gespreid worden…” …Ja dat begrijp ik schat, maar deze is enkel bedoeld voor in privé-clubs en gay tijdschriften, die komt niet op straat te hangen…” …”en toch zou ik mijn naaktheid enkel willen reserveren voor in je films… Ben je nu boos?” …”Neen, helemaal niet. Je hebt het trouwens al voor de helft goed gekeurd…” De diplomatische Joyce zag dat haar baas niet echt gelukkig was met de kritiek. …”…Meneer Richard, mag ik voorstellen om het wat meer suggestief aan te pakken? Als je iets ontwerpt dat als ‘net niet’ overkomt, en daar mag een beetje bloot bij,  dan ga je volgens mij veel beter scoren…” Richard dacht even na… “Misschien hebben jullie wel gelijk. Onze Jolanda is tenslotte geen straathoertje.!” De twee transzusjes voelden dat ze als winnaars uit de bus gingen komen…

“… Monsieur, Madame, le diner est pret!”  Laurence maakte door haar uitnodiging een einde aan een wat delicate situatie…