“Ga ik in deze prachtige omgeving dan toch niet het geluk vinden dat ik al zo lang zoek?” Ze voelde zich wat onzeker toen ze over de balustrade de stad inkeek….”Waarom ben je triest schat?”… Richard kwam achter haar staan en streelde haar naakte rug. …Ach lieverd, wat kan je met me aanvangen wanneer ik voortdurend erectiestoornissen krijg op de set?” … Maar ik hoor net van Joyce dat je enorme vorderingen maakt! En ik heb je al gezegd dat als het je niet lukt, we beroep zullen doen op een stand in. Denk je nu echt dat ik je laat vallen omdat je geen andere man kan penetreren? …  Stilaan viel de avond en Richard zag plots een soort flits vanop het aanpalende dak een beetje lager dan het penthouse. …”Wat gebeurt daar?” Hij ging snel een verrekijker halen en zag hoe een bizarre man in weinig verhullende roze outfit met een telelens foto’s van hen stond te nemen. …”Die verdomde straatjournalisten!” … “Laat mij eens kijken!” vroeg Jolanda die uit reflex haar kamerjasje terug aan trok. Toen ze de man zag,  stokte het hart in haar keel… Ze herkende meteen Mister  Pinkie, één van Luigi’s gorilla’s! …”Ik begrijp het nut hiervan niet! Naaktfoto’s,  zelfs met anderen, kunnen ons toch niet deren, dat is nu eenmaal wat we doen!” …”Ik weet het schat. Dat zijn enkel pesterijen. Laten we hopen dat Chloë vlug wat materiaal aanbrengt om Farese voor eens en altijd achter slot en grendel te krijgen”.

Deze werkdag zat er op. Joyce was naar huis en Jolanda en Richard hielden het die avond bij een simpele pizza. Aan tafel hadden ze het over de administratieve rompslomp in verband met het hotelproject. Steven zou alles voorbereiden zodat over enkele maanden met de aanpassingswerken zou kunnen gestart worden.

Jolanda zou de volgende morgen een bezoekje brengen aan Lionel. Ze moest hem nog bedanken voor het schilderij en ze wilde vooral inspiratie opdoen om wat meer concrete invulling te geven aan haar project.