Grace Jones en de Buddha Bar waren een verademing. Een prachtige omgeving gekoppeld aan een lekker pikant oosters etentje en  vanuit een romantisch kader genieten van de androgene Grace. Het vuur tussen Jolanda en Richard was helemaal terug aangewakkerd. Er kwamen zelfs al details voor het huwelijk ter sprake.

…”Weet je nog toen ik Lionel en Bruce ging bezoeken? Wel, achter de hoek bij hen is een klein kerkje. Bruce vertelde mij dat er iedere dag homohuwelijken worden afgesloten…” …”Oh leuk!, dat is vlakbij je toekomstige job!” …”Schat, ik zie mezelf al in een trouwkleed… oh ik kijk er zo naar uit! En we vragen Joyce en Bruce als getuigen, dat zijn de twee jongsten van onze gemeenschappelijke vrienden… Wat denk je daarvan? …”Ik ben akkoord als je mij mijn zin laat doen met het feest!... Jolanda bewonderde nog eens met een diep gevoel van geluk haar ring. …”En heb je al een datum in gedachte?”… “Ik dacht zo ergens tussen het einde van de filmopnamen en de opstart van je zaak. Over een maand of tien dus…” Jolanda dacht even na over welk seizoen dat zou zijn… Wat in feite niet belangrijk is. In GCC is het bijna altijd uitstekend weer.

Het einde van hun verblijf in Parijs naderde met rassenschreden. Voor iemand die de eerste keer deze stad bezoekt zou je bijvoorbeeld aan de “Moulin Rouge” kunnen denken. Jolanda vond dat echter een wat te platte afsluiter en omdat je Parijs niet kan verlaten zonder cabaret gezien te hebben, koos ze voor de “Lido”. Hier staat het spektakel op een iets hoger niveau en er zouden ook transgenders onder de artiesten zijn.

Het diner dat in de toegangsprijs inbegrepen is, was na La Fermette Marbeuf een kleine ontgoocheling, maar de sprankelende show maakte alles dubbel goed.

Hun laatste nacht in het land van Molière werd er één van passie. Door open en eerlijk met elkaar te praten, waren ze nog dichter naar elkaar toegegroeid. Wanneer twee mensen van elkaar houden, bouwen ze onbewust een soort verdedigingsschild dat hen afschermt van alle negatieve invloeden van buiten uit.