…”Schat, waar bleef je nu? Ik dacht al dat je misschien verloren gelopen was!”… Ze vond Richard zenuwachtiger dan ooit in één van de zetels aan de receptie. Hij was al helemaal opgetut in smoking en hij zat met een  “Marie Claire” in de hand waarvan hij heel waarschijnlijk niet wist dat het om een vrouwenmagazine ging  …”Ik, in Parijs verloren lopen? Neen lieverd maar ik heb wel gevonden wat ik moest hebben. Hm…, wat ruik je lekker! … Nu moet je me wel een uurtje gerust laten. We zien elkaar terug hier beneden om vijf voor zeven, ok?”… Ze gaf hem nog een kusje …”oh ja, hier je creditcard… Ik ben braaf geweest hoor!”…

Ondanks de hormonen, moet ze nog altijd de strijd aangaan met een paar hardnekkige baardstoppels.

Dat is het meest onaangename deel voor een transvrouw. Al de rest zoals een fond leggen, de ooglijntjes –en schaduw, de mascara, de poeder, de blush enz., is voor haar een echte ontspanning. Het is telkens een heerlijke ervaring om jezelf in de spiegel te zien evolueren naar een eindresultaat dat de vrouw weergeeft die je wil zijn. Haar eigen blonde haren zijn voldoende lang om een mooi kapsel te krijgen, maar pruiken geven toch nog altijd een iets spectaculairder effect. Voor deze gelegenheid verkoos ze het donkere haarstuk dat ze ook op de receptie in GCC droeg en dat bij Richard in de smaak was gevallen.

Toen ze precies op tijd, terug de lift uitkwam, was de receptionist de eerste die haar zag. …”Madame Garcia, vous etes vraiment superbe! Monsieur wacht op u in de bar.”… “OMG, Queeny!...” Richard bewonderde haar met open mond… “.Dit overtreft al mijn verwachtingen!” … “Waarom was je dan daarnet zo zenuwachtig mijn lieve jongen?”…  “… Kom schat, er wacht buiten een wagen op ons!”…

En wat voor wagen! Een witte limousine waarin  zelfs  een basketbalploeg  kon plaats nemen! …”Richard, nu moet je me toch wel iets gaan vertellen!”… “Geduld meisje, het wordt zo dadelijk allemaal duidelijk…”