De rest van de namiddag brachten ze door op de “bateaux mouches”, de ideale manier om de stad in een notendop te zien wanneer je er voor de eerste keer komt. Richard bekeek met meer dan volle interesse naar wat er zich afspeelde op en rond de oevers van de Seine. Jolanda was met andere dingen bezig. Ze legde haar hoofd op de schouder van haar toekomstige en geraakte in gedachten verzonken. Met deze man zou ze samen oud worden en niet met een of andere vrouw zoals de ongeschreven wetten hadden voorzien. Ze zag beelden voorbij flitsen van zichzelf in een trouwkleed, van de filmpremière, van haar vintage hotelletje en van de vele zalige vrijpartijen die ze nog zou meemaken. Het begon langzaam tot haar door te dringen dat ze ten huwelijk was gevraagd. De ultieme droom was vorm aan het krijgen.

De wandeling in het romantische Montmartre had Richard zodanig gecharmeerd, dat hij midden op het pleintje waar de amateurschilders zitten, op een verhoogje ging staan en uit volle borst riep: …”Queeny, je t’aime!”… Dit was aan hun omgeving niet ontgaan. …”Monsieur, ik schilder van uw vrouw een portret dat u zal koesteren als ze niet in de buurt is en dat tegen een prijsje!”… Richard vond het een schitterend idee en even later zag hij hoe op een verbazend snelle manier zijn Queeny vorm kreeg op het doek.

Deze buurt is zo gezellig om in rond te kuieren, dat ze besloten om hier te blijven dineren. Ze vonden een uiterst gezellig terrasje met zicht op de Sacre Coeur waar ze van een heerlijke “cassoulet de canard” met een flesje Beaujolais genoten.

Het mocht niet te laat worden want de volgende ochtend zouden ze vroeg de TGV naar Antwerpen nemen. De gedachte aan haar geboortestad na al die jaren en vooral het idee dat ze er op bezoek zou komen met haar man, bezorgde haar kriebels in de buik.