Gewoonlijk is Joyce een echte spraakvalk, maar naarmate zij dichter in de buurt van de Garcia building kwamen, werd ze stiller. Jolanda vroeg of er iets scheelde. Het was ongebruikelijk dat Joyce enkel met een korte “neenee” antwoordde. Het viel op dat zelfs de immer vriendelijke portier er niet stond. …”Maar wat is hier aan de hand?” …Joyce bleef zwijgen als een graf.

De inkomhal stond vol bloemen. …”Kom!...” Ze werd meegetrokken naar het terras waar de stilte in huis werd gebroken door een luide “Surprise!”…. Alle lieve mensen die ze kende, stonden tegen de balustrade en applaudisseerden voor haar. Richard in het midden met zijn roze kostuum waarmee zij hem in haar wildste dromen als haar bruidegom had beschouwd. Ze rende naar hem toe alsof ze werd aangetrokken door een magneet. …”Mijn lief ventje! Dit was dus zogezegd die fameuze vergadering…” …”Mi querida Queeny, nu verlies ik je geen moment meer uit het oog!”… Ze bleven elkaar minutenlang vasthouden tot de anderen riepen…”En wij dan?”… Jolanda ging iedereen een kus geven. Er waren zelfs vrienden van voor ze Richard had ontmoet, zoals haar travestievriendje Carl en haar vorige buurvrouw Cynthia die ook door Luigi werd misbruikt.

Ze nam een glas van het dienblad van Jean-louis van Le Gastro Belge en tikte er even op om de aandacht te vragen. …”Mijn leve vrienden, ik ben diep geëmotioneerd, maar ik wil een speciaal woordje van dank uitspreken ten aanzien van Richard die naar het schijnt dicht bij een hartaanval stond en in het bijzonder aan Chloë Seymour die voor mij haar eigen leven in de weegschaal heeft gelegd…”

Onder alweer een luid applaus, gaf Chloë haar vriendin zonder scrupules een zoen op de mond. Niemand stoorde zich daaraan, zij stond immers als lesbisch bekend. Ook Richard toonde haar zijn erkentelijkheid door samen met haar de arm naar boven te houden als teken van overwinning. Het feestje kon nu beginnen…